قُلْ بِئْسَما يَأْمُرُكُمْ بِهِ إِيمانُكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ اين جمله براى دفع دخل است ، گويا يهود مىگويند اين معاصى و مخالفت‌ها كه از ما سر زده دليل بر كفر ما نيست و با كلام ما كه گفتيم نُؤْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَيْنا مباينت ندارد خداوند در ردّ آنان ميفرمايد كه اگر ايمانتان شما را به اين همه مخالفت و معصيت و اميدارد اين بد ايمانى است كه به هيچ چيز منافى از درجه اعتبار ساقط نمىشود مانند وضوى بى بى تميز كه هيچ مبطلى آن را نمىشكست و چون اسلام بسيارى از مسلمانان كه جز اسم اثرى از آن ظاهر نميشود . [ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 94 ] قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ ( 94 ) ( بگو اگر سراى آخرت كه در جوار خداست براى شما اختصاص داده شده بدون ساير مردم ، پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مىگوييد چند سؤال ممكن است در ذيل آيه پيش آيد . ) « اول » مراد از دار آخرت بهشت و نيل بسعادت ابدى و درك فيوضات و نعم الهى است و هر متدين بدينى اعمّ از اينكه دين او بحسب واقع حق يا باطل باشد مدعى حقانيت دين خود بوده و خود را سعادتمند ميداند و اديان ديگر را باطل ميشمارد و اين اختصاص بيهود ندارد ، نصارى و فرق مسلمين و ساير اديان نيز همين دعوى را دارند پس چرا در اين آيه يهود مورد خطاب و عتاب قرار گرفته‌اند ؟ جواب : اولا گفتار يهود با ساير اديان فرق دارد ، اديان ديگر ملاك سعادت را متدين بودن بدين حق ميدانند و فرقى بين سياه و سفيد و عرب و عجم و اسرائيلى